Corso Italia i Boccadasse - zachwycająca Genova :)

      Corso Italia - najpiękniejszy deptak w Genova,wzdłuż morza - w przepięknej dzielnicy miasta - Albaro o długości ponad 2 km .

Optymalne miejsce na relaksujący spacer , jak i dla ludzi lubiących aktywne spędzanie czasu.

       
     Boccadasse to z kolei stara wioska rybacka, z kolorowymi kamieniczkami. Miejsce ,które nie zmieniło się na przestrzeni lat- dzisiaj w centrum miasta - na szczęście nie utraciło swojego specyficznego klimatu i atmosfery.

       Na aromatyczna kawę,lody czy posiłek możemy zatrzymać się w licznych lokalach,których walorem jest przepiękny widok na morze.

      
     Promenadę zamyka Kosciół Santa Chiara.Kontynuacja spaceru to przejście typowe dla Ligurii starą uliczką zwaną tutaj una creuza (la tipica mulattiera ligure).

   
Tym sposobem docieramy do Boccadasse - miejsce ze swoja małą plaża,kolorowymi kamieniczkami zamieszkałymi przez rybaków ,łodzie,kutry rybackie,suszące się sieci ...no i mewy :)
   To tutaj można kupić świeżą rybę prosto z morza , bezpośrednio od rybaka wracającego z połowu.

    
Dzisiaj to miejsce w każdy dzień tętni życiem - chętnie odwiedzane przez mieszkańców Genova,zakochanych w swoim ciekawym i pięknym mieście ,jak i turystów z przewodnikami w reku i aparatami fotograficznymi.Wspomnę ,że  fotografie z Boccadasse zdobią każdy przewodnik po Ligurii
 i Genova. 

 
Gelaterie(lodziarnie), bary, restauracje, ,pijalnie wina- każdy znajdzie coś dla siebie. Świetne miejsce na spędzenie wyjątkowego dnia :) 

Roman Byliński - artysta,który pokochał Ligurię :)

   

   Będąc w Alassio zwróciłam uwagę na mosiężną dłoń na sławnym Muretto di Alassio ze swojsko brzmiącym nazwiskiem-ciekawość skłoniła mnie do poszukania informacji kim był ten człowiek i dlaczego nazwisko trafiło na murek wśród artystów  i innych znanych , wybitnych osobistości......... a oto jego historia:

   Roman Byliński ,urodził się we Lwowie w 1897, pochodził z polskiej zamożnej ,arystokratycznej rodziny.
Tam też uczestniczył na zajęcia szkół artystycznych, następnie podjął naukę w Krakowie i Kijowie.
Talent,ciekawość Świata, wybuch I wojny Światowej,Rewolucja Rosyjska - to czasy kiedy przyszło żyć
 i tworzyć młodemu Artyście. Jego talent zostaje zauważony - wygrywa konkurs na pomnik, zaczyna odnosić pierwsze sukcesy.

   Z powodów wstrząsów politycznych rodzina Bilińskiego rozprasza się,a on zawiera związek małżeński 
w Kijowie.Z uwagi na zamieszki postanawia wyjechać do Konstantynopola, gdzie uczy malarstwa w French-American College.
   To tutaj zaczyna być autorytetem w sprawach artystycznych, dzięki czemu dostaje propozycję pracy 
w Turcji przy organizacji muzeów sztuki islamskiej.W okresie jego pobytu w Turcji dochodzi do rozpadu związku małżeńskiego.Drugą żoną malarza zostaje Claire Duriez.II Wojna Światowa zaskakuje parę w Jugosławii, aresztowani przez SS z ryzykem deportacji ,udaje im się ucieć do Trieste.Tutaj w randze Kapitana z Polskim Czerwonym Krzyżem walczy w oddziałach Andersa. W tym też okresie rozstaje się 
ze swoją drugą żoną. Po zakończeniu wojny dociera do Ligurii - konkretnie Camogli, gdzie zawiera trzeci związek małżeński z Marcella Conte.

   Z Camogli po pewnym czasie przeprowadza sie do Bordighera, gdzie osiada na stałe.Tutaj żyje, tworzy, tutaj zostaje już do końca swoich dni.Umiera w roku 1981 na zawał serca.

    Jego malarstwo koncentruje się na portretach  i pejzażach, wyrażając w ten sposób swoją miłość i jego 
stan emocjonalny do człowieka i świata. 

    W 2006 roku, pod patronatem prowincji Imperia i miasta Bordighera, zaprezentowano w Villa Nobla w Sanremo, książka "Roman Biliński -Un artistacosmopolita nel Ponente ligure" Philobiblon Editions, napisany przez Marco Farotto przyjaciela rodziny.

Mimoza - drzewo które kwitnie zimą :)

Mimoza- drzewo,które trafiło do Europy w drugiej połowie XVIII wieku z Ameryki Południowej .

Na początku nie było jej łatwo - temperatura optymalna dla tego drzewa to 25 stopni Celsjusza - a nawet na południu Włoch zimą wcale nie jest tak ciepło ....ale roślinie najwidoczniej się spodobało w południowej Europie,wiec zadomowiła się tutaj na dobre :)

Liguria już pod koniec stycznia zaczyna się żółcić,a w zestawieniu z błękitnym niebem, lazurowym morzem mimoza prezentuje się znakomicie.

Dzięki swojemu położeniu Liguria zapewnia mimozie dużo słońca, dość ciepłe zimy dlatego też mimozę można spotkać tutaj na każdym kroku.

Cieszy oczy , zapowiada wiosnę, jest też symbolem kobiet - delikatna i wrażliwa - wręczana w bukiecie na Dzień Kobiet 8 marca ...choć zdarza się ,że do tego dnia nie dotrwa , bo już zdąży przekwitnąć :)

Seborga - pół legalne Księstwo w alpach ligurskich 43°49′34″N 7°41′38″E

Trudno powiedzieć do końca na ile legalne jest to samozwańcze Księstwo - Państwo Włoskie 

pozwala mu istnieć,tylko z tego powodu ,że nic na tym nie traci - a region Ligurii wręcz zyska 

dzięki turystom, którym się marzy wpaść na spacer, kawę czy obiad do małego Księstwa na 

uroczym wzgórzu.

   
 Skąd się wzięły aspiracje niepodległościowe Seborgi?......To długa historia, sięgająca 954 roku, 

kiedy to trafiła w ręce Zakonu Benedyktynów ,a w 1079 roku uzyskała status księstwa Świętego

Imperium Rzymskiego.W 1118 roku Seborga wysłała 9 rycerzy krzyżowych na krucjatę do Jerozo-

limy. To zapoczątkowało utworzeniu Zakonu Templariuszy w Seborga.

Po niespełna 200 latach istnienia Zakon został przekształcony w Zakon Rycerzy Swietego Bernarda.

I tak to Seborga dotrwała do roku bardzo istotnego dla jej historii - rok 1729.Tego roku Księstwo

zostało sprzedane Wiktorowi Amadeuszowi II i stało się częścią Królestwa Sardynii....ale ...... 

i tutaj tkwi sedno- nie dopełniono formalności przy tej transakcji,akt sprzedaży nie został nigdzie

 zarejestrowany,Księstwo Seborga nie wpisano w rejestr posiadłości Księstwa Sardynii. W 1815 r.

na Kongresie Wiedeńskim nie wzięto pod uwagę miasteczka - po prostu nikt o nim nie pamiętał .

Z braku zarejestrowanego aktu sprzedaży Seborga nie figuruje w akcie zjednoczenia Włoch z 1861r.

ani żadnej adnotacji z 1946r,w akcie utworzenia Republiki Włoskiej ..... ktoś coś tam nie dopełnił,

jakiś urzędnik przegapił.. cóż bywa - fakt ten wykorzystał Giorgio Carbone - przekonał mieszkańców

że powinni zawalczyć o swoją suwerenność.

Ustalono ,ze nieprawnie należą do Włoch,a Księstwo jest niepodległym państwem.14 maja 1963 roku

w demokratycznych wyborach wybrano głowę państwa i nadali tytuł "Jego Wysokość Giorgio I

KsiążęSeborgi".Mieszkańcy na Księcia wybrali zarządcę przedsiębiorstwa specjalizującego się 

w produkcji kwiatów Pana Giorgio Carbone - który to panował i działał dla dobra mieszkańców do

samej śmierci w 2009r.- w 2010r.Księciem został przedsiębiorca budowlany Marcello Mengatto czyli

Marcello I.

.................. uffffa ......... taką historię trudno przedstawić w kilku zdaniach ......... ale kiedy najwa-
żniejsze już wiemy łatwiej nam będzie zrozumieć atmosferę małej miejscowości na wzgórzu, która
 nosi dumne miano Księstwo.

    Aby trafić do Seborga trzeba odbić od słonecznego wybrzeża pomiędzy Bordirghera a Ospedaletti

 i wąską szosą wśród zielonych wzgórz i gai oliwnych trafić do tego wyjątkowego miejsca.

Po kilku kilometrach natykamy się na wartowniczą budkę i przekraczamy granicę Księstwa.

Dojeżdżamy na miejsce...

parkujemy i w końcu spacer starymi uliczkami-nie ma ich dużo-całe Królestwo to

zaledwie kilka uliczek, dwa kościoły , kilka placów , bar i trattorie (restauracja z tradycyjną 

kuchnią regionalną )

     Miałam tam zjeść loda, wypić kawę i wrócić na wybrzeże ,ale natchnęliśmy się na trattoria serwującą

lokalne specjały na bazie mięsa z królika - w ogródku lokalu zabrakło miejsca ,więc zjedliśmy wewnątrz 

lokalu smaczny przyzwoity obiad - polecam to miejsce :)

Łatwo odszukać :) .... wszak całe Księstwo jak już wspominałam to kilka uliczek ♚♚

Na koniec dodam ,że Księstwo posiada swoją walutę , znaczki pocztowe , swoją mennicę ,
 mieszkańcy - a jest ich jak podaje wikipedia około 300- mają dokumenty wydane przez Księstwo :)